X
تبلیغات
رایتل
به وبلاگ من خوش آمدید امیدوارم که مورد پسندتان باشد

طبیعت لذت، از درد و رنج، گریزان است. به همین جهت، اگر لذت جویی، رکن زندگی انسان گردد، تحمل سختی ها دشوار می شود. سختی ها اجتناب ناپذیرند و لذا انسان لذت طلب، در برابر آنها زمین گیر می شود. ما لذت را برای راحتی می خواهیم و همین لذت گرایی، به عاملی جهت افزایش فشارهای روانی تبدیل می شود. دکتر ادیت ویکوف جولسون، استاد روان شناسی دانشگاه جورجیا در این باره می گوید:

فلسفه ی کنونی ما درباره ی بهداشت روان، بر این پایه استوار است که مردم باید شاد و خوشحال زندگی کنند و غم و اندوه، نشانه ناسازگاری و عدم انطباق با زندگی است. این اعتقاد و نظام ارزش ها باید خود را در برابر کسانی که درد و رنجی اجتناب ناپذیر دارند، مسئول بداند؛ زیرا این شیوه ی اندیشه موجب می شود که افراد دردمند، به خاطر این که شاد نیستند، اندوهناک تر نیز بشوند.

الف- بی رغبتی به دنیا

دلبستگی به دنیا و پیامد آن

«ناپایداری دنیا» و «اجتناب ناپذیری سختی ها» از واقعیت های دنیایی هستند که ما در آن زندگی می کنیم؛ اما انسان، دنیا را مکان لذت طلبی و کامجویی می خواهد و این جاست که بار دیگر، ناهماهنگی میان واقعیت دنیا و خواسته ی انسان پدید می آید. آیا تاکنون به این نکته فکر کرده اید که این ناهماهنگی چه تأثیری بر زندگی ما خواهد داشت؟لذت و دلبستگی به دنیای ناپایدار، موجب اضطراب، اندوه و حسرت می گردد. اضطراب یعنی«نگرانی فردا»، اندوه یعنی«غم امروز» و حسرت یعنی«افسوس دیروز». اگر انسان، لذت طلب شود، نسبت به آینده، نگران است و نسبت به مصیبت وارد شده، غمگین می گردد و نسبت به دیروز خود، در آه و افسوس خواهد بود.

فواید بی رغبتی به دنیا

1. کاهش تنش

پیامبرخدا صلی الله علیه و آله در این باره می فرماید:
هرکس به دنیا بی رغبت گردد، مصیبت ها بر او آسان می گردد .

2. آسودگی خاطر

دلبسته نبودن به دنیا، قلب و بدن را آسوده می گرداند .

3. چشیدن شیرینی ایمان

ب.یاد مرگ